Mijn hoogtevrees is verleden tijd
En jij kunt óók van jouw angst afkomen.
Zondag deed ik iets wat ik 10 jaar geleden echt nooit gedaan zou hebben, want toen had ik nog hoogtevrees.
We waren met z’n allen naar een grote speeltuin hier een halfuurtje vandaan, Irrland. Super leuk! Voor wie het niet kent: in Irrland klimmen de kinderen op hooibalen, spelen in de maïs en kunnen uren zoet zijn met bijvoorbeeld zand, water en PVC-buizen. Er zijn ook klassieke speeltoestellen: schommels, klimrekken en glijbanen. Héél hoge glijbanen, dat dan weer wel.
Ook al vermaakten zij zich prima, er is voor kinderen natuurlijk niks leuker dan dat wij, volwassenen, ook met ze meespelen. Dus we visten de kinderen uit het maïsbad, lieten ze de kleren leegschudden (de maïs zat echt overal!) En toen, op naar de glijbanen. Ik zei dat ik meeging en had daarmee meteen 4 van de 5 kids overtuigd om ook te gaan. Gezellig. We hebben onze matjes gehaald en begonnen aan de klim.
Er was eens...
Misschien ken je ze wel: van die ‘gaastrappen’ waar je zo doorheen kijkt naar beneden. No way dat ik daar vroeger aan begonnen zou zijn. Brrr. Ik herinner me hoe mijn maag dan meteen wiebelig in mijn buik werd, mijn knokkels wit van het knijpen in de leuning, strak naar voren blijven kijken en vooral niet omlaag, en als we dan naar de eerste verdieping geklommen waren, overwon mijn angst het en draaide ik me om, voorzichtig voetje voor voetje terug naar beneden. Sorry jongens, ik zwaai vanaf beneden wel naar jullie…
...een herinnering
Gelukkig is dit alleen nog een herinnering. Afgelopen zondag was de eerste verdieping zo gepiept en daar was ook glijbaan nummer 1. “Zullen we deze maar nemen?” grapte ik, maar ze trapten er niet in: “We gaan helemaal naar de bovenste, mama!” Dus de tweede en derde verdieping sloegen we ook over en we gingen verder omhoog. Ik dacht terug aan vroeger, keek door de roosters naar beneden en ja hoor, daar waren ze: de kriebels in mijn buik. Maar ik bleef gewoon rustig en we klommen het laatste trapje op naar ‘onze’ 15 meter hoge glijbaan.
Bovenaan de glijbaan zei mijn zoon, vlak voordat ik naar beneden zoefde: “Mama, je mag niet gillen he!” Ehh, oké, jongen. Lippen stijf op elkaar en gaan met die glijbaan. Vanbinnen gilde ik stiekem toch, van plezier. Het kleine meisje in mij genoot van het snelle ritje.
Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit tegenwoordig wél durf te doen samen met de kinderen, want wat genieten we daar met z’n allen van. Dit te mogen en durven doen, is ultiem geluk.
Van welke angst wil jij graag af?
Tijdens een van mijn opleidingen kwam ik van mijn hoogtevrees af. Intussen heb ik een pakket ontwikkeld wat nóg effectiever werkt. Ik heb het de Angstcode genoemd, want tijdens dit korte traject herprogrammeren we je angst naar rust en vrijheid. De irreële angst verdwijnt, zonder dat er aan veiligheid wordt ingeboet.